Pages Menu
TwitterRssFacebook
 

Categories Menu
Sposoby finansowania. Szkolenia leasingowe - Leasing operacyjny
Finansowanie w firmie jest bardzo ważnym elementem działalności każdej jednej firmy. Bez odpowiedniego finansowania trudno będzie przetrwać przedsiębiorcy
Co to jest faktoring? faktoring odwrócony, pełny i międzynarodowy
Wiele przedsiębiorców marzy o tym żeby mieć dużą sprzedaż i duże obroty, jednak Ci którzy takie mają często wiedzą że potrafią z tym być całkiem poważne
Rozmowa kwalifikacyjna - kilka porad
Jak zwiększyć swoje szanse na rozmowie kwalifikacyjnej? To pytanie nieustannie krąży nam po głowie, gdy zostajemy zaproszeni przez rekrutera na rozmowę. Co zrobić, jak się ubrać, jak
Gdzie szukać ofert pracy wakacyjnej?
Praca wakacyjna jest doskonałym źródłem zarobku dla wszystkich studentów w szczególności, jeśli nie podejmują oni żadnej pracy w ciągu trwania semestru akademickiego. Zarówno w dużych
Warto inwestować w silną markę pracodawcy
Posiadanie silnej marki pracodawcy wiąże się z szeregiem korzyści. Poznaj jakie są korzyści płynące z silnej marki pracodawcy.
Pracuję w fajnej firmie
Dla pracowników świadomość,
Checklista najlepszych prezentacji
Podejście do stworzenia prezentacji to za każdym razem ogromne wyzwanie. Jednocześnie merytoryczne i praktyczne przygotowanie i zebranie materiałów, a następnie uporządkowanie ich spowoduje,
Biuro w centrum Warszawy. Wirtualny adres biura
Zapewne adres firmy usytuowany w centrum Warszawy dla wielu ludzi jest oznaką prestiżu. W dzisiejszych czasach jest to prostsze niże może Ci się wydawać. Wystarczy skorzystać

Posted by on paź 7, 2017 in Ekonomia |

Prakseologia

Prakseologia, nauka o sprawności działań; poszukuje jak najszerszych uogólnień, interesuje się przeto nade wszystko farmami usprawnień sposobów działania wspólnymi dla wszystkich poszczególnych umiejętności praktycznych; w sposób uproszczony a popularny można by nazwać ją nauką o dobrej robocie. Aby sprostać swym zadaniom, prakseologowie starają się wypracować system pojęć niezbędnych lub swoiście przydatnych do konstrukcji dyrektyw, czyli zaleceń i przestróg, dotyczących wzmagania sprawności i unikania niesprawności w działaniu. Określają tedy zarówno terminy służące do opisu techniki działania, jak też terminy służące do oceny sposobów działania pod względem sprawności. Do pierwszych należą np. wyrazy: sprawca, czyn, impuls, cel, tworzywo, środek, metoda, wytwór, dzieło i in„ przykładami drugich będą np. takie wyrazy, jak skuteczność, sprawność, wydajność, oszczędność, dokładność, prostota. Należy podkreślić, że oceny działania, których dokonywa p., nie są ocenami emocjonalnymi, czyli takimi, w których wyraża się stosunek emocjonalny podmiotu oceniającego do rzeczy ocenianych. Takie oceny emocjonalne wypowiada się np. za pomocą wyrazów: piękny, czcigodny, wstrętny, podły: są to wyrazy z dziedziny etyki lub estetyki. Natomiast oceny prakseologiczne są ściśle utylitarne i mówią tylko o walorach działania, dodatnich lub ujemnych, charakteryzujących to działanie wyłącznie z punktu widzenia sprawności. Zasób terminów służących do opisu techniki działania pozwala dokonać rozróżnień rozmaitych typów działania. P. wyróżnia tedy np. czyny proste, charakteryzujące się jedynością podmiotu działającego i jedynością aktu nacisku wywartego przez ten podmiot na tworzywo, oraz czyny złożone, czyli wieloimpulsowe. Te ostatnie bywają jednopodmiotowe lub wielopodmiotowe. W zależności od tego, czy uczestnicy czynu złożonego dążą do celów zgodnych czy też do celów niezgodnych, mamy przypadek kooperacji pozytywnej lub przypadek kooperacji negatywnej. Różne rodzaje doboru i układu czynów składowych działania złożonego i różne rodzaje zależności pewnych czynów od innych oraz pewnych podmiotów działających od innych — dają rozmaite postaci form organizacyjnych działania. Za pomocą terminów, o których poprzednio była mowa, i na gruncie typologii działań, o której była mowa ostatnio, p. formułuje swoje zalecenia i przestrogi; doradza np., by o ile możności ograniczać interwencję własną, jeśli można ją zastąpić pilnowaniem samorzutnej linii rozwoju zdarzeń prowadzących do zamierzonego przez nas stanu rzeczy; zastępować naprawianie szkód niedopuszczaniem do ich powstawania; robić za jednym zamachem to, co się dotychczas robiło w drodze osobnego wykonywania wielu czynności; upraszczać metody działania. Nasuwa się z kolei pytanie, z jakich źródeł czerpie p. pomysły i uzasadnienia swych dyrektyw. Odpowiedź brzmi: z wszelkich możliwych źródeł, głównie jednak z obserwacji porównawczej działań, połączonej z dociekaniem przyczyn ich powodzeń i niepowodzeń. W wykonywaniu swych zadań prakseolog znajduje poważną pomoc, korzystając z osiągniętych już przez poszczególne umiejętności cząstkowych uogólnień, wymagających doprowadzenia do właściwego stopnia ogólności rozszerzonej. Ponadto w znanych powszechnie maksymach mądrości praktycznej, uzyskanych już przez ludzkość w toku wiekowego doświadczenia, znajduje on wiele cennych wskazań wypowiedzianych w formie obrazowej lub aforystycznej. Jasno się tedy zarysowuje stosunek p. do ekonomii politycznej i do nauki organizacji i kierownictwa. Pojęcia i tezy P., jako ogólniejsze, stanowią założenia wstępne obu tych nauk. Nie jest jeszcze powszechnie ustalone, kto pierwszy użył nazwy p. dla oznaczenia omawianej dyscypliny badawczej.